"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

 

Esther - Kopzorgen

Kopzorgen: het houdt op, echt waar!

Onze kleine man heeft voor mijn gevoel een valse start gehad:
een vergroeid tongriempje waardoor de borstvoeding niet goed
lukte en waaraan hij op heel jonge leeftijd al ‘geholpen’ moest
worden. Daarbij verborgen reflux en een verbrande slokdarm…
De kleine vent had wel al heel veel te verduren gehad in zijn nog
maar korte leventje. Toch was hij een lieve baby, die je overal mee
naartoe kon nemen en die overal lekker kon slapen.

Onze man was met alles heel vlot en begon al snel te kruipen.
Binnen de kortste keren racete hij op zijn knietjes de kamer rond.
Met staan was hij ook vrij snel, maar vanaf het moment van zijn
eerste stapjes leek het hem niet snel genoeg te gaan. Praten kon
hij nog niet zo goed, dus hij kon ons niet duidelijk maken wat hij wilde.
En daar begon de frustratie. Als hem iets niet zinde, gooide hij zichzelf
op de grond en begon hij met zijn achterhoofd op de tegels te bonken,
loeihard. De eerste keer dat hij dat deed, schrokken we ervan, we
dachten dat hij viel, maar na een paar keer zagen we dat hij het gewoon
expres deed.

Het bonken kwam dagelijks een aantal keer voor en we wisten niet goed
wat we ermee aan moesten. Vreselijk was het, zeker toen hij door had
dat hij niet alleen zijn hoofd op de grond kon bonken, maar ook tegen
de muur. En als we hem uit de situatie probeerden te halen, kregen we
zelf met enige regelmaat een flinke kopstoot. Ik kan me een keer herinneren
dat ik hem de trap op droeg en dat hij zo hard met zijn hoofd tegen het mijne
stootte dat ik bijna knock-out ging. Gelukkig was ik boven aan de trap zodat
ik hem meteen kon neerzetten en zelf mijn evenwicht weer kon herwinnen.

We probeerden bij te houden wanneer hij met zijn hoofd bonkte, maar er zat
totaal geen regelmaat in. Was hij moe? Had hij honger? Deden wij zelf iets dat
dit gedrag triggerde? We wisten het niet en we zaten met onze handen in het
haar. We vroegen rond in onze omgeving of er mensen waren die een kind
kenden met hetzelfde probleem, maar eigenlijk kenden mensen alleen het
‘bonken’ om in slaap te komen. En dat was nou net het moment waarop het
bonken bij onze kleine man juist níet voorkwam.

Op het consultatiebureau wisten ze er geen raad mee en werden we eigenlijk
niet echt gehoord. Het zou wel overgaan, we moesten er maar mee dealen.
Toen onze man echter zijn voorhoofd tot bloedens toe tegen de
– met structuurverf geverfde – muur in de woonkamer had gebonkt, was voor
ons de maat vol. Er pronkte een flinke bult op zijn voorhoofd en zijn huid was
kapot, dus ik besloot naar de huisarts te gaan. Ik kon me gewoon niet voorstellen
dat al de harde klappen die zijn hoofd te verduren kreeg, geen schade zouden
toebrengen.

In de wachtkamer zag ik dat mijn eigen huisarts er niet was, maar zijn vervangster,
die ongeveer van mijn eigen leeftijd was. Ik mocht binnenkomen met de kleine man
en ik deed mijn verhaal. Tot mijn verbazing zei ze dat ze het probleem herkende en
dat er in de meeste gevallen geen lichamelijke oorzaak was. Ze vertelde me dat ze
zelf een kindje van dezelfde leeftijd had en die deed het ook. Er was helaas niet veel
aan te doen, behalve de kleine man afleiden om hem uit het moment te halen.
Dat deden we al, maar dus helaas niet altijd met resultaat. Hoewel ze me niet echt
kon helpen, had ik eindelijk het gevoel dat ik gehoord werd. We konden er niets aan
doen, het was een fase en het zou echt vanzelf overgaan. Leuk was anders, maar
ons viel in ieder geval niets te verwijten. Ik barstte in tranen uit, wat had ik me een
slechte moeder gevoeld. Waarom deed mijn kind zichzelf zo’n pijn en waarom kon
ik hem niet helpen? Zou zijn valse start er iets mee te maken hebben gehad?
Hoewel ik het vermoeden heb dat dit absoluut het geval is, zal ik het nooit zeker weten.

En toen, van het ene op het andere moment was het over. Geen gebonk meer, geen
blauwe plekken, geen builen en geen machteloosheid meer, omdat je ziet dat je kind
zich pijn doet, maar je kunt het niet stoppen. Geen onbegrip vanuit de omgeving,
omdat mensen nog nooit van dit probleem hebben gehoord en geen schaamte
omdat je niets kunt doen om dit gedrag te voorkomen. Opeens waren al deze gevoelens
voorbij en werd de kleine man een vrolijke dreumes die je uit het niets lekker plat kon
knuffelen.

Dus lieve papa’s en mama’s met een bonkend kind: ik weet wat jullie doormaken,
maar het is een fase, het is niet jullie schuld en het houdt écht op. Houd moed!

Liefs, Esther