"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

"Het begin van een mooi leven!"

Jullie persoonlijke situatie staat centraal in onze werkwijze!

 

Esther - Vlinderkindjes

Vlinderkindjes

Toen onze oudste een jaar of twee was, wilden we heel graag een tweede kindje. De verwachting was
dat ik weer net zo snel zwanger zou raken als de eerste keer, maar niets bleek minder waar. Maand na
maand ging voorbij en omdat ik niet kon wachten tot de dacht dat ik ongesteld moest worden, heb ik heel
wat testen versleten die periode. Ik heb mezelf gek getuurd omdat ik iedere keer weer een streepje dacht
te zien. Maar iedere keer weer een dag of wat na de test gewoon weer ongesteld. Mijn frustratie uitte ik
vooral digitaal, Zwangerschapspagina was op dat moment mijn uitlaatklep. Totdat…. op de verjaardag van
mijn oma plotseling een heel licht streepje verscheen op een test. Ik kon het niet geloven, zou het dan echt?
Ik wachtte twee dagen en deed nog een test. Alleen, na twee dagen was het streepje op de nieuwe test niet
echt duidelijker geworden, het leek zelfs lichter dan dat op de eerste test. Met een onrustig gevoel wachtte
ik dus maar weer af. De vierde dag na de eerste test kreeg ik ’s avonds roze verlies. Ik was helemaal in paniek
en heb meteen de volgende dag de verloskundige gebeld. Ze vroeg me om even af te wachten, maar toen ik
later die ochtend naar de wc ging, zat alles onder het bloed. Die middag kreeg ik vreselijk buikpijn, dus ik wist genoeg.

Na het weekend, drie helse dagen wachten, mocht ik voor een echo naar de verloskundige. Mijn baarmoeder was
toen al leeg, het vruchtje was zelf afgekomen, ik was moeder van een vlinderkindje. Ontroostbaar was ik, ik kon
het niet geloven. Bij alles kon ik in huilen uitbarsten, ik begon zelfs over te lopen van zelfmedelijden. Waarom bij
ons, hadden wij nog niet genoeg te verduren gehad? Het duurde een hele tijd voordat ik hersteld was, maar in de
tussentijd hield ik de wens voor een broertje of zusje voor ons meisje. Ik moest en ik zou zwanger worden, een
nieuwe zwangerschap zou mijn verdriet verzachten. Uiteraard lukte dat niet. Week na week ging voorbij en week
na week ging het slechter met me. Ik was aan het einde van mijn latijn. Uiteindelijk besloten we dat we het beter
even konden laten rusten, totdat ik zelf beter in mijn vel zat. Bovendien worstelde mijn man op dat moment met zijn
gezondheid, dus het was beter onze wens voor een tweede kindje even uit te stellen.

De dag dat mijn man voor een onderzoek naar het ziekenhuis moest, besefte ik echter opeens dat ik al een week over
tijd was. Door alle problemen en zorgen rondom de gezondheid van mijn man, was ik dat helemaal vergeten. Toen mijn
man in de behandelkamer lag, ben ik in de ziekenhuisapotheek twee zwangerschapstesten gaan halen en omdat ik er
eigenlijk niets van verwachtte, heb ik de eerste test in het ziekenhuis gedaan. Vanuit de vorige twee zwangerschappen
wist ik dat ik erg langzaam hcg aanmaak, dus ik had de test eigenlijk beter met ochtendurine kunnen doen, dacht ik nog,
maar toen ik de teststrip bekeek, ben ik van ongeloof op de vloer van het ziekenhuistoilet op mijn knieën gezakt
(ieks, normaal gesproken zou ik echt die vloer echt nooit, maar dan ook nooit met iets anders dan schoenen hebben aangeraakt,
maar als ik niet op mijn knieën was gaan zitten, was ik waarschijnlijk flauw gevallen). De zwanger streep stond er eerder
dan de controle streep en was vele malen donkerder. Dat kon maar twee dingen betekenen: ik was al veel langer zwanger
dan ik dacht, of ik was zwanger van een tweeling.

Ik was helemaal van de kaart, mijn man lag op de behandelkamer en ik zat alleen in zijn kamer te wachten totdat hij
weer terugkwam. Ik heb meteen de verloskundige gebeld en vanwege mijn vorige miskraam adviseerde ze me meteen
het ziekenhuis te bellen voor een vroege echo. Een verwijzing zou ze voor me in orde maken. Gelukkig kon ik heel
snel terecht, maar de zenuwen gierden door mijn keel. Wat als het nu weer fout zou gaan? Ik wist niet meer of ik blij
moest zijn, of verdrietig en mijn man lag daar in de behandelkamer en wist van niets. Toen hij eindelijk terugkwam,
was hij zo suf dat ik niets kon zeggen. Pas in de auto, onderweg naar huis kwam het hoge woord eruit. Hij kon zijn
oren niet geloven.

Het afwachten tot de eerste echo was met recht een hel. Ieder pijntje, ieder krampje voelde ik en ik maakte me vreselijke
zorgen. De echo nam die zorgen niet weg. Ik was namelijk zwanger geweest van een tweeling, maar één vruchtje had
het niet gehaald. We hadden er wéér een vlinderkindje bij. De talloze echo’s daarna konden mijn onzekerheid niet wegnemen,
pas na de 20-wekenecho toen bleek dat het overgebleven kindje geen zichtbare hartafwijking had en alles er goed uitzag,
begon de twijfel weg te ebben. Pas daarna hebben we de eerste spulletjes gekocht en zijn we aan het kamertje begonnen.
Na 38 weken beviel ik van een kerngezonde, flinke zoon die inmiddels met zijn streken af en toe het hele huis op zijn kop kan zetten.

Ik vraag me wel eens af of hij het weet, dat hij in het begin samen met zijn broertje of zusje in mijn buik heeft gezeten.
De zwangerschap was natuurlijk nog heel pril toen bleek dat hij de enige helft van de tweeling was die het zou halen, maar toch,
misschien mist hij onbewust iets. Gelukkig heeft hij een grote zus, die zich heeft opgeworpen als een soort moeder de gans.
Mocht hij iets missen, dan wordt dat door haar toedoen waarschijnlijk iets verzacht.